„Vincent usiłował mówić bez rękopisu, lecz nie mógł sobie przypomnieć logicznego toku myśli utrwalonych wieczorem na papierze. Współuczniowie śmiali się głośno z jego jąkania. Bokma śmiał się wraz z nimi. Vincent miał nerwy stargane do ostateczności w ciągu roku spędzonego w Amsterdamie.
— Panie Bokma — oświadczył — będę wygłaszał kazanie w sposób, jaki uznam za stosowny. Moja
I Fz przygotowania.
Petit Wasmes nowego kaznodziei da mu mieszkanie i wikt.
Madame Denis powitała serdecznie Vincenta. Przez ciepłą kuchnię i zarazem piekarnię, woniejącą świeżym chlebem, zaprowadziła go do małej izdebki na poddaszu, z której okien roztaczał się widok na ulicę Petit Wasmes. Pokoik był czyściutko wyszorowany zapobiegliwymi, spracowanymi rękami Madame Denis. Vincent poczuł się od razu zadomowiony. Był tak podniecony, że nie miał cierpliwości rozpakować nawet rzeczy — zbiegł na dół do kuchni po drewnianych wydeptanych schodach i oświadczył pani Denis, że wychodzi, aby rozejrzeć się nieco po osazie.
— A niech pan nie zapomni o wieczerzy — rzekła pani Denis. — Jemy o piątej.
Madame Denis przypadła Vincentowi od razu do serca. Czuł, że ta kobieta pojmuje wiele rzeczy, nie potrzebując długo zastanawiać się nad nimi.“(4)