„Tuż obok Tiffanyego ma swój sklep najsłynniejszy zapewne złotnik XX wieku, Mario Bucelatti. Jeśli jubilerzy nowojorscy wykonują swe wyroby w sposób dość tradycyjny, dla potrzeb wzbogaconego mieszczaństwa, które koniecznie chce mieć „stylowe" klejnoty, to Bucelatti tworzy tylko biżuterię nowoczesną. Trudno opisać, jakie to piękne. Na przykład bransoletka z nierównych pręcików sześciu rodzajów złota, ozdobiona pośrodku bryłką samorodka. Wbrew temu, co myślimy, samorodek złota wcale nie jest grudką metalu, lecz przypomina koks, posypany złotkiem na choinkę. Bucelatti zresztą nieustannie eksperymentuje łączy złoto z miedzią, oprawia najdziwniejsze kamienie półszlachetne w platynę, a z maleńkich diamentów potrafi wykonać abstrakcyjny wzór. Nie muszę chyba wyjaśniać, że wytwory Bucelattiego mogą skusić najwyżej dwustutrzystu ludzi na świecie, kiedy się ich urodę porówna z cenami. Niewielki pierścionek kosztuje tu od 15 tysięcy dolarów wzwyż, a słynna bransoleta z samorodkiem została sprzedana do Muzeum Sztuki Nowoczesnej za okrągłe 300 tysięcy.
Zresztą, nie tylko klejnoty są na Piątej Alei tak drogie. Na przestrzeni dziesięciu ulic ciągnie się tu maleńka dzielnica zwana Turtle Bay — Zatoka Żółwi. Nie wiadomo, skąd ta nazwa, bo żółwi nigdy tu nie było, a i o zatoce wszelki słuch zaginął. Jest to dwieście, może trzysta niewielkich, najwyżej trzypiętrowych domków z zeszłego stulecia — ale jakże pięknych, zadbanych, gustownych. Niemal każdy z nich jest zabytkiem architektury, toteż kosztują po milionie dolarów lub nawet więcej. Znam jeden z takich domów na Czterdziestej Siódmej Ulicy Wschodniej. Ma osiemnaście pokoi, trzy klatki schodowe, spory taras z ogrodem na dachu, pięć holi i cztery łazienki. Wszystko to trochę jak dla lalek, ale życzyłbym sobie być taką lalką. I pomyśleć, że ta śliczna, bogata, zadbana dzielnica znajduje się zaledwie o kwadrans spaceru od obdrapanych, nędznych ruder na zachodniej stronie wyspy!“(15)