„Tłum zaś odpowiedział burzą oklasków. Ten syn ludu był jak gdyby symbolem rewolucji, która w jego osobie ukazała się naraz na murach Bastylii, bowiem pierwszy stanął na nich jako zwycięzca.
— A więc, mój panie — rzekł de Launay — wszystko pomiędzy nami jest skończone. Nie ma pan tu nic więcej do roboty. Proszę zejść na dół. Wołają pana!
Billot zrozumiał powody powściągliwości ze strony człowieka, w którego władzy się znajdował, i zszedł na dół tymi samymi schodami, którymi tu wszedł. Komendant twierdzy szedł za nim.
Major został na swoim stanowisku. Przed odejściem komendant szeptem wydał jakieś rozkazy.
Było rzeczą oczywistą, że jedynym pragnieniem pana de Launaya było, by jego parlamentarz czym prędzej stał się jego przeciwnikiem.
Billot przemierzył dziedziniec nie wyrzekłszy ani słowa. Widział kanonierów, jak stali przy swych działach z dymiącymi lontami.
Billot zatrzymał się przed nimi.
— Przyjaciele! Pamiętajcie, że przyszedłem tu do waszego komendanta proponując mu uniknięcie rozlewu krwi — a on mi odmówił.
— W imieniu króla — krzyknął de Launay tupnąwszy nogą — rozkazuję ci wyjść!
— Miej się na ostrożności, mój panie — odparł Billot. — Każesz mi wyjść w imieniu króla, ale ja tu wrócę w imieniu ludu!“(6)