„...My, Pierwsza Brygada... rżnijcie panowie Brygadę!
Zagrali. Kobiety poschylały głowy, mężczyźni zdjęli kapelusze, dzieci słuchają w zdziwieniu. One nie pamiętają już żadnej „Brygady". Aniuta przycisnęła twarz do muru i rozpłakała się głośno. Teraz powinnam odejść, zapomnieć, że kiedykolwiek ją znałam.
...My pierwsza brygada, strzelecka gromada, na stos rzuciliśmy swój życia los, na stos,, na stos...
Do Mazowieckiej pędzi za mną ta melodia i słowa. Co za pogmatwany świat! Stos, los... Powtarza się wszystko w czasie, w historii. Wybuchają ostre, gwałtowne strzały. Melodia przerwana wpół. Tupot uciekających. Wrzask „Halt! Halt! Hande hoch!" Wpadam do bramy. Już tu jest kilkanaście osób. Poszarzałe, wymęczone twarze. Nędza i strach. Jeszcze ktoś wbiega
—Łapanka! Łapią, zabierają, zabili dziewczynę... Kiedy łapanka ucicha, zawracam na Kredytową. Pod
murem Aniuta. To ją zabili Klękam, podnoszę, leci mi przez ręce. Zemdlała. Kilka trzepnięć po twarzy. Otwiera oczy, ale nie ma siły wstać. Siadam przy niej. Potem odprowadzam do ulicy Moniuszki, właśnie tu mieszka. Pokój ładnie umeblowany, dywany, kwiaty, parę ciekawych obrazów. Cicho, spokojnie. Aniuta wypiła szklankę wody. I wysłuchuję takiej oto opowieści“(12)