„Karol spojrzał w lustro i przestraszył się. Zobaczył oblicze zarośnięte, opalone, brudne.
„Wyglądam jak najgorszy włóczęga — stwierdził. — Nawet moje oczy świecą jakimś ponurym błyskiem. Nic dziwnego, że tamten farmer wziął mnie za bandytę."
— Służę panu...
Człowiek w brudnym fartuchu podał mu szklaneczkę w jednej czwartej wypełnioną płynem o barwie słomy.
— Ależ... ja chciałem się ostrzyc i ogolić...
— Zaraz to załatwimy. Widzę, że pan jest zmęczony i z dalekiej drogi. Nieco whisky dobrze zrobi.
— Niech będzie — mruknął rozbawiony i podniósł szklankę do ust. Poczuł ostry smak w gardle i miłe ciepło w żołądku. Ten napój nie był najgorszy. Zwrócił szklankę i pogrążył się w bezmyślnej kontemplacji odbicia własnej twarzy.
— Może umyć głowę
— Dobrze, tylko szybko.
Bezwolnie poddawał się kolejnym zabiegom fryzjera, aż wreszcie — po prostu z nudów — zainteresował się prowadzoną obok rozmową.
— Tak, oczywiście — mówił obcy głos. — Pan się nie myli. Napadu dokonano o świcie, a wszyscy pasażerowie spali, stąd informacja o liczbie napastników jest wątpliwa. Czy skrócić włosy
— Nie, nie są jeszcze takie długie — odparł drugi obcy głos. — Zatrzymali pociąg
— Jednak warto by obciąć grzywkę. Pociąg sam stanął. Na małym przystanku. Nie uwierzy pan, ale tam nikt nie wsiada, zupełne bezludzie. To się nazywa... chyba Scottbluff albo coś podobnego.“(5)