„C. Sprengel (1826) zastosował prostą metodę ich wyodrębniania za pomocą rozcieńczonego 0,5% roztworu wodorotienku sodowego (5 g NaOH na litr wody). Kwasy huminowe są produktem utleniania i przebudowy ligniny.
Podobne związki można otrzymać w laboratorium przez udenianie w roztworze alkalicznym chinonu lub związków do niego podobnych. Powstają wówczas polimery o masie cząsteczkowej 1200 i właściwościach zbliżonych do naturalnych kwasów huminowych. Z masy cząsteczkowej wynika, że byłby to polimer złożony z 10 cząsteczek chinonu.
Cząsteczka kwasu huminowego zawiera kilka grup karboksylowych (—COOH), ale jest słabym kwasem. Tym niemniej posiada dużą zdolność wiązania kationów. Przy 4 grupach karboksylowych cząsteczka kwasu huminowego o masie 1200 g wiąże 4 wale, czyli na 100 g przypada 0,33 wala lub 330 mwali; przy 5 grupach karboksylowych na 100 g kwasu huminowego przypada 420 mwali, a przy 6 — 500 mwali. Istotnie, sorpcja wymienna kationów wynosi 300— —500 mwali na 100 g kwasów huminowych, wyekstrahowanych z próchnicy.
W próchnicy istnieją jeszcze inne kwasy, jak fulwokwasy, kwasy humoligninowe czy kwas hymatomelanowy, ale ich omawianie przekraczałoby ramy książki popularnonaukowej.“(10)