„— Nie masz za co dziękować, baronie — odpowiedział król. — Panna Andrea ujęła mnie wdziękiem i skromnością. Szkoda, że dwór moich córek jest już pełny, bo pana córka znalazłaby się pierwsza na liście. Przyjmij jednak, baronie, moje zapewnienie, że panna Andrea zostanie pod moją opieką. Przypuszczam, że ma niewielki posag
— Niestety, Najjaśniejszy Panie, żadnego.
— No to ja się postaram wydać ją za mąż. Ale, jak mi się zdaje, jest bardzo młoda, nic pilnego więc.
— Tym mniej pilnego, że moja córka ma wstręt do małżeństwa — powiedział de Taverney.
— No, no — bąknął król, spoglądając na marszałka zadowolony. — W każdym razie pamiętaj o mnie, baronie, jeśli bodziesz miał kłopoty.
To rzekłszy, król wstał i zwrócił się do marszałka
— Czy mała zadowolona z klejnotu
Niech Wasza Królewska Mość wybaczy, że mówię cicho, ale ojciec słucha. Mała ma wstręt do małżeństwa, ale nie ma wstrętu do Waszej Królewskiej Mości.
I marszałek podążył za baronem, który cofnął się aż do wyjścia na galerię, i razem wyszli z pałacu.
Wieczór był piękny. Okna Trianon jaśniały jeszcze światu ni i przez szyby widać było cienie gości bawiących u Marii Antoniny. Muzyka grała menueta, ponieważ po wieczerzy jeszcze tańczono. Pachniały kwiaty, które skubali idący przed obydwoma przyjaciółmi lokaje z pochodniami.“(7)